Hope and Hope in English

Hope is still alive!!!

Mrs. Ly Pisas, 30 years old, is the wife of Ra Baraing who finds wood and does petty trade at home for a living. They live in Dongkeam Kdam Village, Cheur Tom Commune, Krokor District which is south-west 40 kilometers away from Pursat provincial town.

Pisas, who engages in petty trading, married her husband in 1995. Today they have 2 children. She fell ill and her blood test result revealed that she was HIV-positive in 2003 and unfortunately her 2 children are infected with HIV from their parents. Pisas tried to hide her HIV identity from the public. All of her hard-earned assets were sold to cover her unspecific medical treatment. After knowing that her family and 2 children were infected with HIV, Partners in Compassion’s staff tried to find ways to provide counseling on health care and clear information about the ART service. As a result, she allowed Partner in Compassion’s staff to meet and agreed to receive counseling. In 2006 she and her family received OI/ART service at Pursat Hospital under the support of travel expense from PHope and HopeC.

“After accessing to ART service, I paid special attention to ART adherence, health care, and restart my business to support our lives. In 2013 my health is in a much better condition and my petty trade is also taking off, enabling me to earn some money to support my daily life. Today the nearby villagers no longer show any discrimination toward Me.” said Pisas.

“In the near future, if there is any medicine to cure this disease, my husband and I, along with my 2 children, will be able to live much longer so that we can look after my children and they will be healthy and will have more opportunities to study and have a brighter future.” added Pisas with optimism and hope.

GIVING GRANT FOR BETTER LIVING-BEING in Khmer

ផ្តល់ដើមទុនប្រកបមុខរបរដើម្បីជីវភាពប្រសើរ

តាមប្រសាសន៏បរសើបងស្រី ចាន់ ធី មានអាយុ៣៨ឆ្នាំ បានរៀបរាប់ទាំង​ទឹក​មុខ​មិន​សូវ​សប្បាយ​ថា៖ គ្រួសារនាងខ្ញុំ មិន​ដែលមានឪកាសទទួលបានការគាំ​ទ្រដូចថ្ងៃនេះទេ ពីព្រោះ​ជីវិត​នាង​ខ្ញុំជា​ក្មេងកំព្រា​ក្នុងរបបខ្មែរក្រហម ដែលមានអាយុ​៣ឆ្នាំ​។  ក្រោយពីរបបខ្មែរក្រហមដួលរលំទៅ​នាង​ខ្ញុំបានមករស់នៅក្នុងស្រុក​កំណើត​​នៅ​ភូមិ​ជ្រៃ​​កោង ឃុំស្លាកែត ស្រុកបាត់ដំបង ខេត្តបាត់​ដំបង។

នៅឆ្នាំ១៩៩៤នាងខ្ញុំបានរៀប​ការ​ជាមួយ​ស្វាមី​ជាជនពិការដែលមានមុខរបរជាអ្នក​សុំទាន​គេ មុខរបរសុំទានរបស់ប្តី នាងខ្ញុំ នេះ  គាត់បានប្រកប​ចាប់តាំងពីគាត់រងគ្រោះថ្នាក់ចរាចរដោយ​ក្រ​ឡាប់​​​ឡាននាឆ្នាំ១៩៩០នៅខេត្តបាត់ដំបង។​ បងស្រីបន្ត​ទៀតថា នាងខ្ញុំជាអតីតកុមារកំព្រា​ជាស្រ្តីក្រីក្រ មិនបានរៀនសូត្រ មិនមាន​ជម្រើស​ឯណារកស្វាមីដែលមានកាយសម្បទា ល្អដូចគេឯងនោះទេ ឲ្យតែមាន​ចិត្ត​ស្រឡាញ់ អាណិត​គ្នាទៅវិញទៅមកជាការល្អប្រសើរសម្រាប់ជីវិតនាងខ្ញុំហើយ។Kim Chhay 1​        ពិធី​បង្គលការដ៏តូច​មួយបានប្រព្រឹត្តឡើងក្រោមដំបូលខ្ទម ដែលមានការ​ចូលរួមរបស់ចាស់ទុំ២-៣​នាក់​​ដឹងឮ​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។ ក្រោយពីរៀបការ​ ដោយ​មិនមាន​ដើមទុនរកស៊ី យើងទាំងពីរនាក់​ក៏​សម្រេច​ចិត្តបន្តមុខរបរ​សុំទាន ពេលខ្លះនាងខ្ញុំជួយ​រុញរ​ទេះប្តី​ដើរ​សុំទាន​រហូត​ដល់​ឆ្នាំ២០០៥​ដើម្បីចិញ្ចឹម​ជីវិត​។​

ដោយនាងខ្ញុំគិតថា ការ​ដើរ​សុំទានគេ​ មិន​មែន​ជា​អាជីព​ដើម្បី​ចិញ្ចឹម​ជីវិត​របស់​ខ្លួនអស់​មួយ​ជីវិត​ទេ ណាមួយនាងខ្ញុំក៏​មាន​កូនស្រីមួយ ដូចនេះ ពេល​​​ខ្លះ​នាង​ខ្ញុំក៏បានឆ្លៀត​ពេល​នៅផ្ទះ​រៀន​កាច់​ផ្កា​ក្រដាសនិង​ជ័រ​ដើម្បី មានអាជីពមួយនឹង​អាច​រក​ប្រាក់ចំណូល​តាមរយះនេះវិញ​។​ នាង​ខ្ញុំក៏បាន រៀន​ចេះ​ ហើយ​ធ្វើ​លក់​ដាច់ខ្លះមិនដាច់ខ្លះណាមួយគ្មាន​ដើមទុន។

ដោយនៅក្នុងឆ្នាំ២០០៥ ប្តីរបស់នាងខ្ញុំមានជម្ងឺជា​ទម្ងន់​​មិន​មាន​លុយ​កាក់ឯណា​ដើម្បី​ព្យាបាល ​ហើយពេល​​នោះនាងខ្ញុំក៏មាន​ផ្ទៃពោះកូនទី២ ផង ប្តីនាងខ្ញុំបាននាំ​កូន​ប្រព្ធន​​មករស់នៅក្នុង​ស្រុកកំណើតរ​ស់ខ្លួននៅ​ភូមិដូង ឃុំដូង ស្រុក​បាទី​​ខេត្តតាកែវ​ ។​ យើងបាននាំគាត់ទៅ​មន្ទីពេទ្យ​អង្គការ  ពិនិត្យឃើញថា គាត់​មានផ្ទុកមេរោគ​​អេដស៏​​ ក៏បាន​បញ្ជូន​​ទៅ ទទួល​សេវាសុខភាព​ដោយ​ប្រើថ្នាំ​ប្រឆាំង​​​មេរោគ​អេដ​ស៏​​នៅ​មន្ទីរ​​របស់ រដ្ឋនៅតំបន់​នេះ ឥឡូវនេះគា​ត់​មាន​សុខភាព​​ប្រសើរ​ឡើង​វិញ​ហើយ។

Kim Chhay 2

 

គឹម ឆាយ អាយុ៧ឆ្នាំ រៀនថ្នាក់ទី១​បាននិយាយទាំងមុខ​ញញឹមថា៖ ខ្ញុំមានចិត្តសប្បាយរីក​រាយ​ខ្លាំងណាស់ ដោយ​ពេល​នេះខ្ញុំមាន ខោ​អាវ ស្បែកជើង ​កា​តាបដាក់សៀវភៅ​ និង​សម្ភារះសិក្សា ព្រមទាំង​មុង​ភួយថ្មីជាដើម ​ ឥឡូវនេះខ្ញុំ​បាទ​មានអ្វីៗ លែង​ភ័យព្រួយដូចមុន​ទៀត​ហើយ។ ពីព្រោះម្តាយ​ឪពុកខ្ញុំគ្មាន​លុយសម្រាប់ទិញរបស់របរ​សម្ភារះថ្មីៗឲ្យខ្ញុំដូចនេះទេ។ ខ្ញុំ​នឹង​ប្រឹង​រៀនសូត្រ​ឪ្យបាន​ពូកែ។

បងស្រី ចាន់ធីបានបន្ថែម​ទៀត​ថា ការ​ផ្តល់ថវិកាចំនួន​២០០​ដុល្លាពី​អង្គការ​ដល់គ្រួសារ​នាង​ខ្ញុំ​នេះ ជា​ជំនួយ​​ដ៏ច្រើន​ដែល​នាង​ខ្ញុំ​មិនអាច​នឹង​ស្មានថា មានកា​រ​គាំ​ទ្រដល់គ្រួសារ​ក្រីក្រនេះ ដើមទុន​នេះ​ជា​អំណោ​យ​​ដ៏សប្បុរសមួយ​បានជួយ​ដល់គ្រួសារ នាងខ្ញុំយកមក​ប្រកប​មុខរបរអាចរកប្រាក់ចំណូលបានដើម្បីបន្តចិញ្ចឹមជីវិតហើយកូនៗរបស់នាងខ្ញុំមានឪកាសទៅសាលារៀន ។

Kim Chhay 3

 

 

 

 

រូបភាពចុះអភិបាលរបស់ក្រុមការងារដឹកនាំ​ដោយលោក ភែត។

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

GIVING GRANT FOR BETTER LIVING-BEING in English

 

GIVING GRANT FOR BETTER LIVING-BEING

By the speech of Mrs. Chan Thy, 38 years of age has come out the unhappy speech: my family never have a chance to get any support from anybody as nowadays because my living was an orphanage child with 3 years of age during the Khmer Rouge Regime. After that Regime had collapsed, I went to live at my homeland in village Chrey Koang, commune Sla Kaet, Battambang district, Battambang province.

 In 1994, I got married with my disable husband as beggar. He is beggar after he got accident of car collapsed in 1990 at Battambang province. Mrs. Chan Thy has continued her speech: I am the ex-orphan, poor woman and have no option to marry with the non-disable people and if I get married with good love and charity that will be much better for my life.

Small wedding conducted in the cottage with couples of 2 to 3 old people participated only. After marriage and no money to make any business, we both decided to continue begging. Sometimes I push the cart for my disable husband to beg for feeding the family until 2005.

Kim Chhay 1 I thought that begging money from somebody is not the real business for my whole life; otherwise I have a daughter so I have taken a chance to learn how to make paper and plastic flowers at home in order to have the right business and can earn money from it. Then I know how to do it, but sometime with good sale and sometime with bad sale, any way I don’t have enough grant.

 In 2005, I got pregnant of the second child (Kim Chhay) and my husband got serious sick and I had no money to pay for his treatment. My husband brought me and my kids to live in village Doung, commune Doung, Bati district, Takeo province is his home village. We had brought him to the hospital organization and made the diagnostic for him. The result, he is living with HIV/AIDS. Then he was referred to get ARV (Anti-Retro Virus from the state hospital in this area, and he gets better now.

Kim Chhay 2

 

The Small boy Kim Chhay, 8 years of age, and studies at grade one has said with happy face: I am so pleasure that today I have clothes, shoes, and the bag for keeping the books and school materials and mosquito net and so on. I have almost everything now, I don’t worry as before. My parents had no money to buy me new materials for me like this. I will study hard to be the good performance student.

Mrs. Chanthy added that the amount of money in 200 USD provided by Kindermissionswerk through PC to my family is the huge support. I do not think there is the grant support to the poor family. This grant is the charity to support to my family to make business, to earn money to continue the life and my kids can access the school.    

 Kim Chhay 3

Picture of the team of monitoring and visit at home of Kim Chhay family led by Pat.

 

Improving their Life by saving (in Khmer)

ការសន្សំប្រាក់របស់ក្រុម

ត្រពាំងឈូកក្តីសង្ឃឹម

 អង្គការ​ភីស៊ី(PC)បានផ្តួមគំនិតឲ្យមានគំរោងសន្សំប្រាក់​និងឥណទានតាមភូមិដែលហៅកាត់​ជាភាសា​អង់គ្លេស​ថា VSL ( Village and Saving Loan ) ទាំង​អស់​​ចំនួន ៣១ក្រុម។ នៅក្នុងខេត្តតាកែវដែល​មាន៣​សាខាគឺ៖ ១.​  សាខាស្រុក​ប្រតិ​បត្តិស្រុកបាទី, ២. សាខាស្រុក​ប្រតិបត្តិអង្គរ​កា​, ៣.សាខាស្រុកប្រតិបត្តិគិរីវង់មានចំនួន២៦ក្រុម  និង​នៅ​ក្នុងខេត្ត​ពោធិ៏​សាត់​​មានចំនួន៥ក្រុម។ ​

Tropeang 1 

            ត្រពាំងឈូកក្តីសង្ឃឹម ជាក្រុម១​ដែលស្ថិត​នៅ​តាមដង ផ្លូវជាតិលេខ ៣ ក្នុងភូមិត្រពាំងឈូក ឃុំសូភី ស្រុកបាទី ខេត្ត តាកែវបានដំណើរការ បញ្ចប់ដោយជោគជ័យក្នុងរយះ​ពេលវដ្ត​ទី១​មានរយះពេល១ឆ្នាំ ។ សមាជិការបស់​ក្រុម​​នេះមានជា​អ្នកផ្ទុកមេរោគអេដស៏ចូលរួមភាគហ៊ុន​ទាំងអស់​ចំនួន២៣​នាក់ ក្នុងនោះមានបុរសចំនួន១០នាក់ ស្រ្តី​​ចំនួន១៣នាក់​និង​​ប្រជាជនរស់នៅក្នុងសហគមន៏នេះ​ចំនួន០​២​នាក់ផង​ដែរ។​ សមាជិកក្រុមបានធ្វើការបោះឆ្នោតជ្រើសរើសឲ្យមាន ប្រធានក្រុមដឹកនាំ១នាក់ អ្នកកត់ត្រា​១នាក់ អ្នកកាន់ហិប១នាក់ អ្នករាប់លុយ២នាក់និងអ្នកកាន់សោរចំនួន៣នាក់ ដើម្បីសម្របសម្រួលនិង​ដឹក​នាំ​ក្រុមសន្សំប្រាក់។ នៅវដ្តសន្សំរបស់ក្រុមមានរយះពេលមួយឆ្នាំនេះ គិតចាប់ពី ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០១២ រហូតដល់ខែ​ឧសភាឆ្នាំ២០១៣ សរុបទឹកប្រាក់ដែលបានសន្សំចំនួន ៣.៤១០.០០០ រៀល  ( បីរយសែ សិបមួយ​ម៉ឺនរៀលគត់ )  ដោយបានការប្រាក់ចំនួន៤១១.៨០០ រៀTropeang 2ល  ( សែសិបមួយម៉ឺន និងមួយពាន់​ប្រាំបី​រយរៀលគត់ ) និងប្រាក់មូលនិធិរបស់ក្រុមចំនួន ៨.៨០០ រៀល ( ប្រាំបីពាន់និង ប្រាំបី រយរៀល ) ផងដែរ ចំណែកប្រាក់ សន្សំ(ប្រាក់ដើម) ត្រូវបានចែកគ្នាវិញ តាមចំនួនភាគហ៊ុនដែលបានលេង និងការ​ប្រាក់ត្រូវបានគុណនិងចែក គ្នា តាមចំនួនភាគហ៊ុនដែល សមាជិកបានលេងតិចឬច្រើនហ៊ុន រីឯប្រាក់​​​មូល​និធិរបស់ក្រុមវិញ មិនត្រូវបានចែកគ្នាទេ គឺត្រូវទុក ក្នុងហិបវិញ  គឺទុកជួយសមាជិកក្រុម​គោល​ដៅនៅ​ពេល​ណាមានធុរៈ ចាំបាច់ខ្លាំង។ បន្ទាប់ពីការសន្សំប្រាក់ ដោយទទួលបានជោគជ័យ រួចមក ក្រុម ក៏បាន​ធ្វើការសន្សំប្រាក់បន្តរ​ទៅ ទៀត​យ៉ាងរលូននៅខែបន្ទាប់មកទៀត ។

Tropeang 3

បើតាមសម្តីរបស់អ្នកមីង ពិន ប៉ាចរស់នៅក្នុងភូមិត្រពាំង ឈូក ឃុំសុភី ស្រុកបាទីជាសមាជិកក្រុមសន្សំ បានឲ្យដឹង​ថា៖  នាងខ្ញុំជាសមាជិកក្នុង ក្រុមសន្សំបា្រក់នៅ​ក្នុង​ក្រុមនេះមានចិត្តសប្បាយ រីករាយនិងចាប់អារម្មណ៏​ទៅ​លើការសន្សំប្រាក់នេះ ពីព្រោះនាង​ខ្ញុំ​សន្សំបាន​លុយ​សល់​ច្រើន ហើយមានសុវត្ថិភាព​ខ្ពស់ ឫក៏អាចខ្ចីប្រាក់​បានពីព្រោះការប្រាក់ទាប ងាយស្រួលក្នុងការខ្ចី មិនចាំ​បាច់​ទៅឆ្ងាយ​និង​មានការគ្រប់គ្រងបានល្អ មាន​ការ​ចូល​រួមសន្សំជា​ក្រុមគោលដៅយ៉ាង​ស្រស្រាក់ស្រ​ស្រាំ​​និង​​បានសហការគ្នាបាន​​ល្អ ។ តទៅ​មុខ​ទៀត​នាងខ្ញុំ​សង្ឃឹមថានិងមានលុយសល់បានច្រើនជាងនេះតាម រយះការ​សន្សំនេះ។

 

Hope and Hope (in Khmer)

សេចក្តីសង្ឃឹមនៅតែមាន!

            លោកស្រី លី ពិសះ​មានអាយុ៣៥ឆ្នាំជាភរិយារបស់លោក ​រ៉ា បារាំង មានអាជីពជាអ្នករក ខ្លឹម​ច័ន្ទ និងលក់ដូរ បន្តិចបន្ទួចនៅផ្ទះ នៅភូមិដង្គាមក្តាម ឃុំឈើតុំ ស្រុកក្រគរ ស្ថិតនៅខាងត្បូង​ឈៀង​ខាងលិច​ចម្ងាយ៤០គីឡូ ម៉ែត្រ​ពីទីរួមខេត្ត​ពោធិ៏សាត់។

Hope and Hope

            បងស្រីពិសះមានមុខរបរជាអ្នកលក់ចាបហួយ បានរៀបការជាមួយស្វាមីនៅក្នុងឆ្នាំ១៩៩៥។​ មកដល់សព្វថ្ងៃនេះ គូសា្វមី ភរិយានេះមានកូន២នាក់ ។​ នៅក្នុងឆ្នាំ​២០០៣​បងស្រីបាន​ធ្លាក់ខ្លួនឈឺ ហើយបាន​ពិនិត្យ​ឈាម​ឃើញ​ថាមាន​ផ្ទុក​​មេរោគអេដស៏ ហើយជាអកុសលកូនទាំង២នេះបានឆ្លង​មេ​រោគអេដស៏​​ពីម្តាយនិងឪពុក។ ​បងស្រីលីពិសះជាអ្នកជម្ងឺម្នាក់ លាក់មុខមិនប្រាប់អ្នកណាសោះ​ឡើយ​។​ ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​របស់​បង​ស្រីមានទាំងប៉ុន្មានដែលខិតខំ​ប្រឹង​ប្រែងកន្លងមក បានលក់ព្យាបាល​អស់​​​រលីង​ដែលការព្យាបាលនោះមិនពិតបា្រកដ​​​។ ក្រោយពីបានដឹងដំណឹងថា​​ គ្រួសារបងស្រីនិង​កូន​​ទាំង២​មានមេរោគអេដស៏​ បុគ្គលិកអង្គការ​បាន​រក​​វិធី​យ៉ាង​ណា​ដើម្បីចូលទៅផ្តល់​ប្រឹក្សា​ពីការ​ថែ​ទាំសុខ​ភាព និងផ្តល់ ព័ត៌មានយ៉ាងច្បាស់ពីសេវា​ថ្នាំ​​​ប្រ​ឆាំង​មេរោគ​អេដស៏ ជាលទ្ធ​ផល​ចុង​ក្រោយ​បង​ស្រី​បាន​យល់ព្រម ឲ្យបុគ្គលិកអង្គការ ចូលជួបនិងទទួល​ការ​​ប្រឹក្សា។ នៅឆ្នាំ២០០៦​បង​ស្រីនិង គ្រួសារបាន​ទៅ​​ទទួល​​សេវា​​ព្យាបាលផ្នែក​រោគឪកាសនិយម​និងថ្នាំប្រឆាំងមេ​រោគ​​អេដស៏​នៅមន្ទីរ​ពេទ្យ​​​​ខេត្ត​ពោធិ៏សាត់ ក្រោម​​ការគាំទ្រ​ថវិកាធ្វើដំណើរ​​ពីអង្គ​ការ​ភីស៊ី។

ក្រោយពីបាន​ទទួលសេវាថ្នាំប្រឆាំង មេរោគអេដស៏ នាងខ្ញុំបានយក​ចិត្តទុក ដាក់​ក្នុង​ការ​លេបថ្នាំ ថែទាំ​សុខភាព និង បង្កើត​មុខ​របរ​​ឡើងវិញដើម្បីទ្រទ្រង់​ជីវភាពរស់នៅ។ នៅក្នុងឆ្នាំ២០១៣នេះ នាងខ្ញុំមាន​​សុខភាព​ល្អ​ប្រសើ​រ​​ច្រើនជាង​មុន ហើយ ការប្រកបមុខ​របរ​លក់ដូរ​នៅក្នុងផ្ទះ​ក៏មាន​ការ​រីក​ចម្រើនផងដែរ​ អាចរកចំណូលបានខ្លះដើម្បីទប់នឹងជីវភាពប្រចាំថ្ងៃ។ ​​ឥឡូវនេះ​អ្នកភូមិនាងខ្ញុំមិនមានការ​រើស​អើង​ដល់​គ្រួសារ​របស់នាង​ខ្ញុំដូចពីមុនទៀតទេ ។​ បងស្រីបាន​បន្ត​ទាំងមានសេចក្តី​សង្ឃឹមយ៉ាង​មុត​មាំថា​​ អនាគតនាពេលឆាប់ៗខាងមុខនេះ​ ​​​​បើមាន​ថ្នាំ​អាច​ព្យាបាល​ឲ្យជាសះ​ស្បើយបាន នាងខ្ញុំនិងស្វាមី​ព្រម​​ទាំង​កូនទាំង២ នឹងមានជីវិតរស់នៅ​បាន​យូរដើម្បីថែទាំ​កូន ហើយ​កូន​​របស់នាង​ខ្ញុំ​មាន​សុខ​ភាពល្អនិងមានឪកាស ច្រើនទៅ​សិក្សា​​និងមានអនាគតល្អ។

 

Choosing the Right Way (in English)

Choosing the Right Way

Prek 3 Village is a rural village located in Somroang Commune, Phnom Krovanh District which is 38 kilometers away at the northern part of Pursat. Mao Sophea is now 30 years old in 2013. Her marriage with her husband who is one year older than her and lives in the same village took place in 2003. After living with each other for more than 10 years, the couple now has 4 children which is the gift for their lasting marriage.

 Choosing

Thanks to the education and dissemination of Partners in Compassion’s staff within her village about modern contraception, including condom, oral contraceptive pill, Depot Medroxyprogesterone Acetate (DMPA /Shot), nor plant/implant and intrauterine device (IUD). Sophea is aware and believe in the benefits of contraception, but she was hesitated to discuss it with her husband. The staff came to discuss and explain her about the reasons for accessing contraception service and she also told that she currently already has many children and her health is not in a good condition due to her heart disease causing her to pant and she has a hard time trying to make a living, leaving her no time to take care of her children and earn money. With apparent reasons and her hardship in life, the staff encourages her to discuss it with her husband. After that, she decided to take it to discussion and told her husband that “I no longer want any children, because we already have many children and my health is not in good condition and we also have a poor living condition. Additionally, when our children grow up, we will not be capable enough to afford a proper education for them.” After discussing with sufficient reasons, her husband agreed with her request and she was very pleased and excited and chose the long-term contraception by using intrauterine device (IUD).

Partners in Compassion’s staff prepared the referral form and explained about the available service in the area which is health centers and sun clinics and told her about the price of the service. On 20th February 2013 she accessed the service in Samroang Health Center. “After accessing the service, my health condition is fine with no side effect and I am very satisfied, because I have enough time to take care of my children and hope that in the future my family and I will not live under this poor thatched cottage like today. Thank you very much for showing me the good and right way.” said Sophea gratefully.

 

Choosing the Right Way ( in Khmer)

ដើរផ្លូវមួយដែលត្រឹមត្រូវ និងល្អ

          ភូមិព្រែក៣ជាភូមិមួយនៅជនបទស្ថិតនៅក្នុង​ ឃុំសំរោង ស្រុកភ្នំក្រវាញ ខាងលិចខេត្តពោធិ៏សាត់​ប្រហែល​ជា​៣៨​​គីឡូ​ម៉ែត្រ។​ នៅក្នុងឆ្នាំ២០១៣នេះ បងស្រី ម៉ៅ សុភា មានអាយុ៣០ហើយ។​  អាពាពិពាហ៏របស់បងស្រីបានកើត​ឡើង​​​នៅក្នុង ឆ្នាំ២០០៣ជាមួយបុរសជាប្តីមានឈ្មោះថា សាប់ សុភា​ មានអាយុលើស​បងស្រី១ឆ្នាំ​ដែលរស់នៅក្នុង​ភូមិ​ជាមួយគ្នា។ ក្រោយពីបានរួមរស់ជាមួយគ្នាអស់រយះពេល១០ឆ្នាំមក គូស្រករនេះបានបង្កើតកូនចំនូន​​៤នាក់ទុកជា​បំណង​ដៃ​​នៃ​អនុស្សាវរីយ៏រយឆ្នាំ ។​

ដោយមានក្រុមការងាររបស់អង្គការភីស៊ី បានចុះទៅ អប់រំ និងផ្សព្វ​ផ្សាយដល់ភូមិនិងផ្ទះរបស់បងស្រី ពី មធ្យោបាយ ពន្យារកំណើតតាមបែប​សម័យទំនើបទាំង៥មានៈ ប្រើស្រោម​អានាម័យ, ថ្នាំលេប, ​ថ្នាំចាក់, ដាក់កង​ក្រោម​ស្បែក និងដាក់កងក្នុងស្បូន។​ បង​ស្រីបាន​យល់និងជឿជាក់​ពីគុណ​ប្រយោជន៏នៃការពន្យារ​កំណើត​ តែមានការស្ទាក់ ស្ទើរមិនហ៊ានពិភាក្សាជាមួយប្តី។​​ ក្រុមការ​ងារបានពិភាក្សា និងពន្យល់​ពី​ហេតុ​ផលផ្សេងៗ​ បងស្រីក៏បានប្រាប់ថា សព្វ ថ្ងៃនេះបងមានកូន​ចំនួនច្រើន សុខ​ភាពក៏មិនសូវល្អដោយ​មាន​ជំងឺ​បេះ​ដូង​​ចេះ​​តែ​​ដង្ហក់​ ហើយជីវភាពមានការលំបាក មិនមាន​ពេល​ឯណា​គ្រប់​គ្រាន់​ដើម្បីមើលថែទាំកូននិង​ប្រកប​មុខរបរ។​ ដោយ​មាន​​ហេតុ​​​​​ផលច្បាស់លាស់ និងមើលឃើញពីការលំបាកបែបនេះ បុគ្គលិកបាន លើកទឹកចិត្តឲ្យ បងស្រី ធ្វើការសម្រេចចិត្ត​​ទៅពិភាក្សាជាមួយប្តី​។ ​បន្ទាប់​មកបងស្រីក៏បានសម្រេចចិត្ត​ពិភាក្សា​និងប្រាប់ស្វាមីថា៖  ខ្ញុំមិន​ចង់បាន​កូន​ទៀតទេ​ពី​ព្រោះ​យើង​​មានកូនច្រើនហើយ ម៉្យាងសុខភាពរបស់ខ្ញុំក៏​មិន​សូវល្អដែរ ​ចំណែកជីភាពនៅក្រលំបាក ជាងនេះ ទៅ​​ទៀត ​ពេល​កូនធំឡើងយើងមិនមានលទ្ធភាពចិញ្ចឹមកូនឲ្យបានរៀនសូត្រជ្រៅជ្រះទេ។​ ក្រោយពីបានពិភាក្សាលើក ហេតុផលគ្រប់​គ្រាន់ ស្វាមីរបស់បងស្រីបានយល់ព្រមតាមសំណើ​របស់ភរិយា ពេលនេះបងស្រី មានចិត្តរំភើបនិងសប្យាយ ជាខ្លាំង​ ហើយ​​​បាន សម្រេចចិត្តពន្យារកំណើត​ដោយ​ប្រើ​​​ប្រាស់មធ្យោយពន្យារកំណើតរយះពេលវែង គឺដាក់កងនៅក្នុង ស្បូន។

            បុគ្គលិកអង្គការបានធ្វើលិខិតបញ្ជូននិងពន្យល់ពីសេវាដែលមាននៅក្នុងតំបន់នេះ គឺមានមណ្ឌលសុខ​ភាព​និង​សាន់គ្លីនិកនិង​ប្រាប់ពី​តំលៃនៃសេវា។​ ​នៅថ្ងៃទី២០​ ​ខែ​​ ០២ ឆ្នាំ២០១៣ បងស្រីបានទៅប្រើប្រាស់សេវា​នៅ​ក្នុង​មណ្ឌលសុខ​ភាព​សំរោង​​​។ តាមសម្តីរបស់បងស្រី សុភា​ បានឲ្យដឹងថា ក្រោយពីបានប្រើប្រាស់សេវានេះមក នាងខ្ញុំ​មាន​សុខភាព​ល្អ​ធម្មតាមិនមានប្រតិកម្មអ្វីឡើយ ហើយ​អ្វីដែលនាងខ្ញុំពេញចិត្តជាខ្លាំងនោះ គឺនាងខ្ញុំមានពេលគ្រប់គ្រាន់ដើម្បី​ថែ​​រក្សា​កូន និងសង្ឃឹមថា អនាគត​នាងខ្ញុំនិងគ្រួសារមិនរស់នៅក្រោមខ្ទមរខេករខាកដូចសព្វថ្ងៃនេះទៀតទេ។ អរគុណ​ណាស់​​ដែល​បាន​ណែនាំ​នាងខ្ញុំដើរផ្លូវមួយដែលត្រូវនិងល្អ។

Saving for Life (in English)

Phnom Den Savings and Loan Group at the Border

Phnom Den Khang Cheurng is a village located at the Cambodia-Vietnam border. This savings and loan group is formed thanks to the facilitation of Partners in Compassion (PC). The group consists of 14 members, all of whom are females. The group was formed on 24th April 2012, with the aim of fostering saving behavior and allowing all the members to borrow money from the group to fund their own income generating activities.

Saving for Life 1

The group sets the price of a share from 5,000 Riel to 10,000 Riel and each member is allowed to deposit more shares according to their own capability and they all agree to set the interest rate at 2% for loan.

Up to 25 June 2013 the group’s total share has accumulated to 780,000 Riel and the total interest has increased to 58,000 Riel. All members are particularly pleased, because they could see the progress of the group and have a strong belief in the group along with understand the process and benefits of the saving group.

Saving for Life 2

“All members in the group are very pleased and satisfied with the group, because they are aware of the benefits joining the group. Based on the unanimous decision of the group’s members, the total fund, including savings and interest, will not be distributed to the members, since they want to continue to save more in order to expand the group’s fund. Some members took the loan to support their income generating activities like ransack business, buying fertilizer for their paddy field, insecticide, and petty trade. Due to the unfavorable soil condition of the area for crop plantation and the lack of enough soil to grow vegetables or raise animal, the members grow rice and do trade, as the area is near Cambodia-Southern Vietnam border.” said Nun Soklin, residing in Phnom Den Village, Phnom Den Commune, Kirivong District, Takeo, who is the leader of the saving group.

My Daughter is Free from HIV Infection (in Khmer)

ប្រតិបត្តិល្អតាមការណែនាំ

កូនរបស់នាងខ្ញុំមិនឆ្លងមេរោគអេដស៏

 Prevent 1អ្នកស្រី ឆាយ​ ស្រីម៉ៅ រស់នៅភូមិសូត្រថី្ម ឃុំសំរោង ស្រុកត្រាំកក់ ខេត្តតាកែវ​ គាត់បានដឹងថា​​មានផ្ទុកមេរោគអេដស៏តាំងពីឆ្នាំ២០០១។​ នៅឆ្នាំ២០០៣​សេវាOI/ARVនៅក្នុងខេត្តតាកែវបានចាប់ផ្តើមដំណើរការ គាត់បា​នមកទទួលសេវា Pre-ART/ART​នៅមន្ទីរពេទ្យបង្អែកដូនកែវ ខេត្តតាកែវ ពេលនោះកោសិការបស់គាត់មានចំនួន នៅក្រោម ២០០/មម៣។​ហើយអ្នកស្រីក៏បានទទួលសេវាព្យាបាលថ្នាំប្រឆាំង មេរោគអេដស៏សមស្របនៅទីនោះដែរ។​ នៅឆ្នាំ២០០៨​​មន្ទីរអង្គរកា​ក៏ចាប់ ផ្តើមមានសេវាព្យាបាលដោយថ្នាំប្រឆាំងមេរោគអេដស៏ អ្នកស្រីបាន ផ្ទេរការព្យាបាលមកមន្ទីរពេទ្យបង្អែកនេះវិញ និងនៅជិតផ្ទះជាងមុន។ ក្រោយ​​ពីមានសុខភាពប្រសើរឡើង​​ អ្នកស្រីចង់បានកូនមួយទៀត ក៏បានទៅពិគ្រោះជាមួយគ្រូពេទ្យ​​ព្យាបាល ។

       ពេលមានផ្ទៃពោះ គាត់នៅតែទទួលបានការព្យា បាល​ដោយថ្នាំ ប្រឆាំងមេរោគអេដស៏តាមរូបមន្តដដែល។​ អ្នក​ស្រីបានបន្ថែមថា៖ ចាប់ពី ពេលមានផ្ទៃពោះ​គាត់បានព្យា​យាមយក​ចិត្តទុកដាក់ក្នុងការទទួលការ ផ្តល់ប្រឹក្សាអំពីការ ព្យាបាលដោយប្រើថ្នាំប្រឆាំងមេរោគអេដស៏​​បានត្រឹមត្រូវ ទៀងទាត់ ជាប់លាប់ និងការប្រឈម​មុខ​ទៅ​នឹងការឆ្លង មេរោគអេដស៏ទៅកូន ព្រមទាំងទទួលបានព័ត៌មានពីសេវាបង្ការថែទាំ​នានាផងដែរ​ ជាមួយនោះអ្នកស្រីបានយកចិត្តទុកដាក់ចូលរួម ប្រជុំក្រុមជួយខ្លួនឯងជាទៀងទាត់។

            អ្នកស្រីត្រូវបានបុគ្គលិកអង្គការភីស៊ី និងអ្នកស្ម័គ្រចិត្តគាំទ្រសហគមន៏បញ្ជូនទៅទទួលសេវាពិនិត្យផ្ទៃពោះមុនពេល​សម្រាលនៅមណ្ឌលសុខភាពដែលនៅជិតផ្ទះ ដោយ​មិនចាំបាច់ទៅមន្ទីរពេទ្យបង្អែកអង្គរកា  ទេ។ ​អ្នកស្រីបានទៅពិនិត្យផ្ទៃពោះជាប់ជាប្រចាំនៅមណ្ឌលសុខភាពចំនួន៤ដងរហូតដល់ពេលសម្រាល​ ដោយមានការគាំទ្រថ្លៃធ្វើដំណើរពីអង្គការ។​​ អ្នកស្រីបានទទួលការផ្តល់ប្រឹក្សាពីគ្រូពេទ្យអំពីមធ្យោបាយក្នុងការកាត់បន្ថយការប្រឈមមុខនឹងការឆ្លងមេរោគអេដស៏ទៅកូន អំពីរបៀបចិញ្ចឹមកូន​និងប្រាប់ពីកាលបរិច្ឆេទនៅថ្ងៃសម្រាល​ រួមទាំងបានទទួលការប្រឹក្សា និងអប់រំបន្ថែមពីក្រុមថែទាំតាមផ្ទះទៀតផង។Prevent2

       អ្នកស្រីបានបន្ថែមទៀតថា​ គាត់មិនដែលភ្លេចទេនូវ រាល់ការណែនាំពីគ្រូពេទ្យ​និងបុគ្គលិកអង្គការ។​ ក្រោយ ពីសម្រាលកូនរួចហើយ ​អ្នកស្រីបានយកចិត្តទុកដាក់ ណាស់ក្នុងការថែទាំកូន ដើមី្បអោយកូនរបស់គាត់មាន សុខភាពល្អ​ បញ្ជៀសពីការឆ្លងមេរោគអេដស៏ ទៅកូន និងបានយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះការផ្តល់ថ្នាំបន្តក់ សេ​រ៉ូមNVPរាល់២៤ម៉ោងម្តង ក្រោយពេលកើត​រយះពេល​៦សប្តាហ៏តាមវេជ្ជបញ្ជារបស់គ្រូពេទ្យជាប់ជាប្រចាំ និង បានយកកូនទៅធ្វើតេស្តPCR លើកទីមួយក្រោយពេល កើតរយះពេលមួយខែកន្លះ​ និងលើកទីពីរបន្តទៀត​ក្រោយកូនរបស់គាត់មានអាយុ៦ខែ​ និងលើកទីបីធ្វើតេស្ត អង្គបដិបក្ខប្រាណ។​

            ដោយសារនាងខ្ញុំបានយកចិត្តទុកដាក់​ អនុវត្តតាមដំបូន្មានដ៏ល្អរបស់គ្រូពេទ្យ​ និងក្រុមថែទាំពីអង្គការបានធ្វើអោយ កូនស្រីរបស់នាងខ្ញុំដែលមានអាយុ៣ឆ្នាំនេះ បានរួចផុតពីឆ្លងមេរោគអេដស៏​ មិនតែប៉ុណ្ណោះ មានសុខភាពល្អប្រសើរដូច កូនអ្នកដទៃផងដែរ (នេះតាមសំដីរបស់អ្នកស្រីឆាយ ស្រីម៉ៅអាយុ៣០ឆ្នាំ)។​